Punktem wyjścia do poszukiwań tych czynników środowiska, które mają największe znaczenie dla organizmów są dwie zasady autekologiczne, sformułowane przez A. Thienemanna (1942). 1) Żywe organizmy związane są z otoczeniem przede wszystkim poprzez swe potrzeby życiowe. Zasada ta stanowi przesłankę metodologiczną, według której podstawowych związków, a co za tym idzie i czynników środowiskowych mających decydujące znaczenie dla organizmu, należy poszukiwać opierając się na znajomości biologii gatunku i jego wymagań. 2. Wymagania organizmu wynikają z jego przystosowań morfofizjolo-gicznych w zasadzie stałych w określonym czasie. Przystosowania te pozostają w ścisłym związku z właściwościami miejsca bytowania, jakie wybiera dany gatunek w przyrodzie. Druga zasada A. Thienemanna precyzuje sformułowania pierwszej. Wiadomo bowiem, że większość gatunków występuje tylko na określonych stanowiskach, charakteryzujących się specyficznym układem stosunków środowiskowych. Każdy z gatunków biologicznych zajmuje określone miejsce w biocenozie — zespole życia, do której musi być również przystosowany. Zasada ta, na długo przed jej sformułowaniem, została podana przez O. Drudego (1913) w pierwszym podręczniku ekologii roślin. ... czytaj dalej