Badania biogeograficzne rozpoczęte już w XVIII w. przez przyrodników badających obszary terenów pozaueropejskich, rozwijały się w różnych kierunkach. Dla powstania ekologii szczególnie ważne są wyniki tych badań, które wpłynęły bezpośrednio na rozwój koncepcji ekologicznych. W XVIII w. do znanych zoologów prowadzących obserwacje o charakterze ekologicznym należał P. S. Pallas (1741-1811) badający obszary Europy i Azji, głównie imperium rosyjskiego. Pierwsze ekologiczne przedstawienie zagadnień geografii roślin zawdzięczamy A. Humboldtowi (1850), jego sugestywne „Obrazy Natury”, przedstawiające florę różnych stref geograficznych Wenezueli, stanowiły natchnienie dla botaników zajmujących się zagadnieniami geograficznymi. Moment wyodrębnienia się ekologii jako dyscypliny naukowej wiąże się bezpośrednio z ukazaniem się książki duńskiego ekologa i geografa roślin Warminga (1895) pt. „Zbiorowiska roślinne1, zarys ekologicznej geografii roślin”. W pracy tej wykazano, jak czynniki środowiska decydują o składzie, strukturze i gospodarce zespołów roślinnych, W trzy lata później ukazuje się praca Schimpera, w której tezy Warminga zostają rozwinięte, ponadto wskazano na ścisłe powiązania między ekologią ... czytaj dalej