Ekologia

Prężność pary wodnej w atmosferze zmienia się wraz z temperaturą, stąd cyklowi dobowemu zmian temperatury odpowiada przebieg zmian wilgotności względnej powietrza, którego wykres jest w przybliżeniu odwrotnością krzywej temperatury. Zakres wahań prężności pary wodnej w powietrzu uzależniony jest zarówno od temperatury, jak i typu klimatu . W klimatach wilgotnych wahania wilgotności względnej są niewielkie, w klimatach suchych bardzo duże. Jednocześnie można stwierdzić, że w przygruntowej warstwie powietrza dobowe wartości względne powietrza różnią się wyraźnie od wartości obserwowanych w trakcie pomiarów standardowych. Przyczyną tych odchyleń jest zróżnicowanie wilgotności względnej powietrza zależnie od odległości od powierzchni Ziemi. W warstwie 0-0,5 m wilgotność względna powietrza szybko rośnie w miarę zbliżania się do powierzchni gleby. Na wysokości powyżej 1 m nad powierzchnią ziemi wilgotność powietrza zmienia się nieznacznie. Przyczyny zwiększonej1 wilgotności powietrza tuż nad glebą leżą w bliskości źródeł parowania, które stanowi gleba i rośliny. Wpływa na nią również osłabienie prędkości wiatru tuż nad powierzchnią ziemi. Szata roślinna wywiera silny modyfikujący wpływ na rozkład wilgotności względnej powietrza. Składają się na to zarówno wzmożenie parowania całkowitego poprzez transpirację roślin, jak również znaczne ograniczenie prędkości wiatru, szczególnie przez zwarte zbiorowiska roślinne. Występująca w zbiorowiskach naturalnych, łąkowych i leśnych warstwa ściółki, utworzona przez uschnięte części roślin, hamuje parowanie gleby. Wilgotność względna powietrza w znacznej mierze regulowana jest przez transpirację roślin. W zbiorowiskach roślin zielnych wilgotność względna powietrza jest znacznie wyższa niż ponad nimi. Przy wartościach wynoszących 57% wilgotności względnej powietrza na otwartej przestrzeni, w uprawach koniczyny na wysokości 13 cm nad powierzchnią gleby wilgotność względna powietrza wynosi 78%, a na łąkach na wysokości 2 cm nad powierzchnią gruntu 96%.
W zbiorowiskach leśnych obserwuje się zmiany rozkładu pionowego-wilgotności względnej w ciągu dnia, Stwierdzono trzy typy tego rozkładu.
wilgotność względna powietrza w % typ południowy z postępującym przesuszaniem strefy koron oraz strefy położonej poniżej, T3 — typ wieczorny, przesuszenie powietrza sięga warstwy runa (wg Geigera 1959)
Typ poranny związany jest z nagrzewaniem się i przesychaniem górnej części strefy koron. Charakteryzuje się on silnym spadkiem wilgotności względnej powietrza w górnej strefie koron i powyżej niej. Powietrze wnętrza lasu ma wyrównaną wilgotność względną jedynie w warstwie przygruntowej, w^r5,j roślinności zielnej obserwujemy jej wzrost.
Typ południowy związany jest z silniejszym przenikaniem promieniowania słonecznego i podnoszeniem się temperatury wnętrza lasu. Charakteryzują go dwa maksima i dwa minima wilgotności względną  powietrza. Maksima występują w środku strefy koron i w warstwie zielnej. Są one wyraźnie związane ze strefami silnej transpiracji roślin. Minima występują poniżej i powyżej warstwy koron, gdzie ze wzrostem temperatury powiększa się niedosyt wilgotności względnej.
Typ wieczorny związany jest z przesuszaniem powietrza na całej niemal wysokości lasu. Zróżnicowanie wilgotności względnej jest bardzo niewielkie, jedynie w przygruntowej warstwie powietrza wzrost wilgotności względnej jest bardzo duży.